AnaTTacheA's profile►AnattacheA ◄PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
January 25 กลับมายังจุดเดิม....ไม่ได้มาเขียนนานแล้ว
พอมาเขียนมันก็รู้สึกเขิลๆยังไงไม่รู้ เพราะเมือก่อนก็ยังพอรู้ว่ามีเพื่อนมาอ่าน
แต่เด่วนี้เขาไปฮิต hi5 กันหมด สเปสเลยกลายเป็นสมุดโน๊ตเก่าๆแบบที่แกว่าเลยหว่ะ ตาล
ช่วงนี้ ทุกอย่างเหมือนกับว่ามันกลับมายังจุดๆเดิมอีกครั้ง หรือว่าเรื่องความรักวัยรุ่นมันก็แค่นี้นะ
หรือเพราะ พอเรามีความสุข สุขจนมากไป ความทุกข์มันก็จะตามมา แสดงความไม่จีรังยังยืน
เหมือนตอนเด็กๆ เวลาที่เล่นซนสนุก ซักพักก็มันจะเกิดอุบัติเหตุ ให้เจ็บตัวร้องไห้ได้ทุกที
ดูน่าเหนื่อยหน่าย
แต่ใครๆก็อยากจะมี
ตอนนี้ รู้สึกว่าไม่ต้องการความรักแบบนั้นแล้ว
แต่รู้สึกว่า
ที่ผ่านมา เราก็แค่ต้องการใครซักคนที่จะอยู่ข้างๆ ที่จะคอยอยู่ด้วยกันได้ รับฟังปัญหา
อยู่เพื่อให้กำลังใจ ทำให้วันๆหนึ่งมันเติมเต็มไปด้วยร้อยยิ้มและเสียงหัวเราะ
ถ้าไม่มีความรักกันแบบแฟน มันจะยังพอมีคนๆนั้นอยู่ได้ไหม๊
คงหมายถึงคำว่าเพื่อน
อืม..
แต่เพื่อนเขาก็มีเพื่อน มีแฟน
บางเวลาที่เราต้องการ บางทีเพื่อนก็ไม่ว่าง
คนเราก็ต้องการเวลาที่เป็นส่วนตัวของแต่ละคนสินะ
อยากได้คนแบบที่เวลาที่เราต้องการเขาก็มาหาเราได้ตลอด
แต่คนแบบนี้มันก็ไม่มีสินะ
เฮ้อออ
ฝันเฟื่องจริงๆเลย
พอมาเขียนสเปสทีไร ก็รู้สึกว่ามันเพ้อได้ทุกทีสิน่า เหอะๆๆ
แต่ที่ผ่านมาก็ต้องขอบคุณเพื่อนๆทุกคนจริงๆนะ
ที่ช่วยทำให้รู้สึกดีขึ้น
ดีใจ ที่ทุกคนคิดถึงความรู้สึกของเค้า
ขอบคุณกับทุกๆคนที่ไม่ลืม
ถึงตอนนี้มันก็ยังไม่ค่อยเข้าที่ แต่คิดว่าซักวันหนึ่งพอหันกลับมามองเรื่องนี้อีกที
คงจะหัวเราะ และยิ้มได้
เหมือนกับเรื่องอื่นๆที่เคยผ่านมา
ถ้าโตกว่านี้นะ
^^
October 06 วันนี้...วันนี้ก็ต้องขอบคุณหลายๆคน ที่ทำให้มันเป็นวันที่พิเศษกว่าทุกๆวัน ดีใจจริงๆหว่ะ 20 ปี ที่ผ่านมา วันนี้ก็จะเป็นอีกวันที่จะอยู่ในความทรงจำที่ดีนะ Thank : พ่อและแม่ คน 2 คน ไอ้ตาล น้องแพร น้องออมสิน หนิง ปูนิ่ม นุ่น น๊อต กิ๊ก อ้น ตั๊กกาแตน กุ้ง น้องออย เปีย บอย เสี่ยว ฝน ป้อ น้องทู ฯลฯ ทั้งๆที่วันนี้อาจจะเป็นแค่วัันธรรมดา แต่ก็ได้ทำให้เกิดรอยยิ้มและความสุขจากสิ่งที่ได้รับมา สิ่งที่ได้... มากกว่าคำว่าขอบคุณจริงๆ ยังรอนะ รอคำๆนั้น September 24 น่าน...ชีวิตวุ่นวายสับสน สเปสกลายเปงที่ระบายความทุกข์ไปซะงั้น เฮ้ออ.... ทำไมไม่เลิกเอาความรู้สึกคนอื่นกลับมาคิดบ้างนะ วันนี้ขอถ่ายทอดความรู้สึกที่อยากจะบอกต่อคนหลายๆคนออกไปบ้างแล้วกัน คิดว่าอย่างน้อยคงได้เข้าใจกันบ้างก็ยังดี คนแรก...........อยากคุยด้วยใจจะขาดแต่ต้องขอโทดด้วยที่ไม่กล้าแม้แต่จะรับโทรศัพท์ อึดอัดและเจ็บมากไม่ใช่น้อยเลย ที่ต้องทำแบบนี้ คนที่สอง.......ก็เข้าใจแกนะ เออบางทีที่เราผิด เราก็ขอโทดแล้วกัน แต่อยากให้แกเข้าใจเราบ้าง ไม่อยากหงุดหงิดหรือทะเลาะกับแกเลย คนที่สาม......ไม่อยากจะเชื่อว่าเปลี่ยนได้มากขนาดนี้ ยังไงก็ดูแลตัว..ของตัวเองแล้วกัน คนที่สี่..........เวลาพูดอะไรบอกทีเดียวฉันก็เข้าใจแกแล้ว ไม่ต้องมาย้ำหลายรอบ ฟังแล้วมันชักปวดหัว เวลาเมาก็ไม่ต้องใช้โทรศัพท์ ขี้เกียจมานั่งคิดแก้ปัญหาให้ แล้วก็เลิกคิดมากกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปแล้วหันไปคิดวิธีแก้ปัญหาดีกว่า คนที่ห้า........เป็นห่วงนะคับ อย่าเศร้า อย่าเหงาคนเดียว มาเหงาเปงเพื่อนกันได้เสมอ คนที่หก.......เวลาไม่สบายใจอะไรก็มาปรึกษามาคุยกันได้ เจอหน้าก็ทักกันมั่ง มาตัดความสัมพันธ์อะไรกันตอนนี้ มันไม่ได้ตัดกันง่ายๆนะเว้ย ก็ยิ่งเป็นคนคิดมากอยู่ ไอ้เรายัังเป็นห่วง ไม่ใช่อะไรอย่างที่คิดไปเองหรอกน่า คนที่เจ็ด.....เข้าใจแกจริงๆ แต่ไม่อยากให้เพื่อนต้องมาแตกกันเพราะเรื่องแบบนี้หรอก คนที่แปด....หัดเห็นใจคนอื่นซะมั่งนะ ไม่ใช่ตัวเองคนเดียวที่ต้องลำบากหรอกน่า แล้วสิ่งที่ทำมันไปทำให้คนอื่นลำบากน่ะ ดีแล้วเหรอ คนที่เก้า......ก็เพิ่งจะเคยเห็น....ยังดีที่ไม่ได้สนิทกันมากมาย แต่อย่ามาให้เห็นหน้าอีกเลย คนที่สิบ......เคยคิดไปเองว่าเราจะเข้าใจเธอได้ แต่จนแล้วจนรอด คำพูดกับการกระทำของเธอมันยิ่งตอกย้ำว่า ฉันไม่น่าไปหลงเชื่อใจเธอเลย พูดกับฉันอีกอย่าง กับเขาอีกอย่าง การกระทำของเธอก็อีกอย่าง เป็นเอามากม่ะ เสียดายที่จริงใจกับเธอ ฉันเนี้ย...มันทำดีไม่ขึ้นเลย คนที่สิบเอ็ด...... ฟุ้งซ่านได้อีกนะ เวลาอยู่คนเดียวเนี้ย เปงเอามากขนาดเนี้ยน่าจะส่งเข้าก็อตตะแลนโก โกๆๆ เซ็งตัวเองอิบอาย September 09 อืม.. เป็นอีกวันที่อยากไปเที่ยวทะเลจัง
ไปไหนก็ได้ ไปไกลๆ ทำตัวว่างๆ นั้งมองท้องฟ้ากับมีลมเย็นๆพัดผ่านรอบๆตัว
วันนี้นั้งดูหนังเกาหลี แบบที่นางเอกตายตอนจบ
ไม่รู้ทำไม ดูกี่เรื่องๆ ไม่ว่าจะกี่ครั้ง ก็ร้องไห้ทุกที (อันนี้คงไม่แปลกนะ)
แต่ในหลายๆครั้ง ก็อยากเป็นนางเอกบ้างจัง (ถึงตายตอนจบก็เอาหว่ะ)
เคยสงสัยตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมถึงได้จริงจังกับหนังได้มากขนาดนั้น
อาจเพราะเป็นคนที่แคร์กับเรื่องความรู้สึก กับเรื่องความรักละมั้ง
ถ้าคิดถึงรื่องพวกนี้แบบมีเหตุผล ก็จัดเป็นเรื่องของคนบ้าๆบอๆ ไร้สาระไป
เท่านั้นเอง
ก็เลยลองถามตัวเอง ทำไมถึงอยากเป็นนางเอกเกาหลีหว่ะ
ใจมันก็ตอบกลับมาว่า
เออ อย่างน้อยในช่วงชีวิตหนึง ก็ได้เจอใครที่แม้เขาจะไม่ได้พูดคำว่า รัก
แต่เราสามารถรับรู้ถึงมันได้ ถึงคำๆนั้นไปตลอดชีวิตของคน 2 คน
ถึงแม้ว่า อีกคน...จะไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้วก็ตามที
แค่อยากจะได้สัมผัสความรู้สึกแบบนั้นดูบ้าง...ก็เท่านั้น
August 24 เรืองนี้..แม่ง ไม่อัพไม่ได้แระ ขอแนะนำในการอ่าน : หาอะไรมากินเป็นอาหารว่างได้นะคับ เอาหมอนมาก็ได้เพื่อหลับพอตื่นมาจะได้มาอ่านต่อ (ยาวมากๆขอโทษไว้ ณ ที่นี้ด้วย)
กีฬาเฟชชี่ก็ได้เริ่มต้นแระค๊าบบ
คณะเราก็ปี 1 นักกีฬาหญิงเยอะโคดอ่ะ แบบว่า นะ
ปี 2 กะ ปี 3 ก็เลยต้องเปงทางเลือก หลัก
เริ่มแข่งกันตั้งแต่วันที่ 21 สิงหา 50 บาส หญิง(12-2)
วันนี้เฟรชชี่ ปี่ 1 ล้วนๆ แต่ดันไปเจอทีมชาติ ซวยปายย
22 สิงหา บาสหญิง ถาปัด-อน.(15-8)
แชร์บอลหญิง ถาปัด-อน.(จำไม่ได้)
(ด้วยความแก่ของใครหลายคนก็ตะคริวกินค๊าบบ)
ไอ้ที่เล่าๆมาคือแพ้หมดคับ (เกมไม่ชนะ แต่คนก็ชนะคับ ฮิ้ววววววว)
23 สิงหา วันนี้วางแผนมาดีม๊ากมาก โดยให้เวลาคาบฮิสตรอรี่อย่างเป็นประโยชน์
วางตัวเกง (+ความแก่) ปรากฎว่า ตัวจริงมีปี 1 เพียงคนเดียว (ก็น้องแพร คนเท่ๆอ่ะค่ะ กรี๊ดดด..)นอกนั้น....เอาเสือแก่ลง
เสร็จ
พอลงสนาม
แชร์บอลคับ เข้าขากันมากๆ เอ๊ะ คณะศึกษา พละเนี้ยย มีดีแค่เนี้ยเหรอค่ะ จอกค่ะจอก
เซตแรก กำลังนำ 8-6
พอเซต 2 ตุ๊ดด(เซนเซอร์)เมิงตาย ศึกษาเปลี่ยนตัวนักกีฬา ทั้งทีม สาดดด (ลืมเซนเซอร์) ไม่ให้ ตุ๊ดด(เซนเซอร์)แพ้ก็ไงอยู่
แม่ง วิ่งจนเหนื่อยแทบอ้วก ตอนหลังๆ ก็เดินเลยคับ หมดก๊อก
เสร็จ
ถาปัดทีมเดิมที่เล่นแชร์บอลคับ ลงแข่งบาสต่อ (นักกีฬาเยอะเหี้ยๆ (ลืมเซนเซอร์))
แข่งกะศึกษา พละต่อ
หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ หึ
ก็แพ้เค้าไปตามฟอร์มด้วยสกอร์ 22-8น่าชี่นชมๆ (หลังๆก็เดินกานทุกคน วิ่งไม่ไหวแระ เมิงอยากชู๊ดแม่งก็ชู๊ดไปเห๊อะ
กูไม่กันแระ ตามสบายกันเลยค๊าบบ...)
เรื่องทั้งหมดที่เล่ามาเพิ่งเกริ่นนำคับ มาๆ มาเข้าเรื่องที่จะอัพกัน
คืองี้ๆ
พอปั่นจักรยานกลับหอกับน้องแพร 2 ต่อ 2 (อิอิ)
รอไอ้ตาลที่ประตู 1 พหลโยธิน เลยตกลงจะไปกินข้าวกันที่ ป.4/1ก.
แต่ก็ตามฟอร์ม ร้าน ป.4/1ก. คนเต็ม(ตลอดชาติ)
เลยต้องถ่อสังขาร เดินไปร้านหน้าบ้าน (แม่ง ก็มากินทุกวัน)
วันนี้คุยกัน เล่นบาสมาเหนื่อย กินเป็นกับข้าวแระกานนะ เอ่าๆ สั่งๆ
กับข้าววันนั้นก็มี
ข้าว 3
ต้มยำรวมมิตรน้ำใสเปรี้ยวๆ 1
พัดผักบุ้ง 1
ยำวุ้นเส้นเอาเส้นเยอะๆนะค่ะ 1
ไข่เจียวไม่ใส่หมูไม่ใส่ผัก 1
มะนาวโซดา 3
เสร็จ ก็นั้งรอ คุยกันไปเรื่อยๆ พอกับข้าวมา ก็นั้งกินกันตามปกติสุข วันนี้ก็คุยกันเล่นๆ สนุกสนาน แบบยังไม่รุ้ชะตาชีวิต
น้องแพรบอกมีงานส่ง อ่ะ เออๆ งั้นคิดตังนะ เด่วเพ่เดินไปส่ง
เรียก
โบว์ : พี่ๆ คิดตังด้วยค่ะ
คนไทยแต่พูดไม่ชัด : ถังมด 221 ข่ะ (ทั้งหมด 221 ค่ะ)
โบว์ น้องแพร ไอ้ตาล มองหน้ากัน
โบว์ : ขอดูบิลหน่อยเพ่
แล้วมานก็เอาบิลมาให้ดูคับ
กับข้าวอย่างอื่น ราคาก็ปกติของมัน แต่....
ไข่เจียวไม่ใส่หมูไม่ใส่ผัก 60
หันไปมองหน้าน้องแพร แล้วก็หันไปมองหน้าตาล
โบว์ : ตาล ไข่เจียวแม่ง 60 หว่ะ ปกติไม่ได้ราคานี้ ใช่ไหมหว่ะ
ตาล : เฮ้ย!! จริงดิ ไหนหว่ะๆ
พี่ๆ ไข่ 60 เหรอ
คนไทยพูดไม่ชัด : สักคูนะข่ะ (สักครู่นะคะ)
(คุยกะเจ้าของร้านทอมๆ) ไขเท่าไร่ (ไข่เท่าไหร่)
เจ้าของร้านทอมๆ : 60
คนไทยพูดไม่ชัด : โห๊กสิ (60)
ตาล : 60 จริงเหรอพี่ ไข่ นะ
คนไทยพูดไม่ชัด : .....
(คุยกะเจ้าของร้านทอมๆ) ไข (ไข่)
เจ้าของร้านทอมๆ : 60 ก็สั่งเป็นกับข้าวหนิ
คนไทยพูดไม่ชัด : โห๊กสิ (60)
.....................................................ความเงียบเข้าปกคลุม................................................................
เออว่ะ!! มองหน้าตาล จ่ายก็จ่าย
จ่ายไป 221 แพง เพราะ
โจทย์ ไข่เจียว 2 ลูก +น้ำมันไม่ระบุยี่ห้อ = ?
วิธีทำ ไข่เจียว 2 ลูกไม่เกิน 10 บาท
น้ำมันไม่ระบุยี่ห้อ เอาแค่ทอดไข่ 2 ฟอง ตีราคาแพงที่สุด คงไม่เกิน 20 บาท
ได้ 10+ 20 = 60
.............................................................................................................................................
ไม่ได้งก อะไรมากมายนะคับ เออ ถ้ามันอร่อยมาก หากินที่ไหนไม่ได้เลย กินแล้วอัจริยะ กินแล้วไม่เจ็ยป่วยไข้ บลา บลา บลา.....
แค่นี้ที่จ่ายไปมันก็ยังน้อยไปด้วยซ้ำ แต่นี้...
พอออกมายีนหน้า ร้านหน้าด้าน
ตะโกนเลยคับ "แม่ง ไม่คิดค่าข้าวเปล่าเพิ่มเป็น 60 บาทด้วยหล่ะ สั่งเป็นกับข้าวหนิ"
สาดดดดดด พ่_(เซนเซอร์)เมิงตาย (อันนี้พูดในใจคับ กลัวเด่วเอาชีวิตไม่รอด)
อะไรกันคับ กินร้านนี้มาตั้งแต่ปีที่แล้ว เห็นหน้าก็รู้ ว่าจะสั่งอะไรบ้าง ทำกันได้ลงคอคับ
ปกติมีแต่เขาจะลดให้ลูกค้าประจำ อันนี้ คิดราคาเพิ่ม
ก่อนหน้านี้ก็มีคิดผิดหลายรอบแล้ว ทอนตังผิดก็มี ไอ้เราก็ไม่ได้คิดอะไรคับ มันผิดพลาดกันได้คนเรา
แต่นี้...ทนไม่ไหวแล้วคับ มันจะด้านชาร์ตอาหารหรูๆ ก็ยังพอทำใจ แม่ง ชาร์ตไข่เจียวจานเดียว ขูดเลือดกันเลยไม่ดีกว่าเหรอค๊าบบเพ่น้องงงง...
เฮ้ออ...เหนื่อย คนที่สามารถอ่านมาได้ถึงจุดนี้ขอขอบพระคุณไว้อย่างสูง ไม่ว่ากันนะคับ แต่ขอแนะนำว่า อย่าไปกินร้านนี้เลยนะ มันโกงยิ่งกว่า NPC ในเกมอีก
ยิ่งกว่าไอเท็มดูดเลือดคู่ต่อสู้ สุดๆแล้วอ่ะคับบบบ
24 สิงหา ความจริงมีแข่งแชร์บอลคับ แต่ฝนตกเลยเลื่อนการแข่งเป็นวันพรุ่งนี้
ขอแสดงความดีใจกับคณะวิทยาศาตร์เลยนะคับ เพราะคุณชนะบาย
เนื่องจากการแข่งคือเวลา 9.00 น. ถาปัดถ้าไม่ตื่น ก็ดูการ์ตูนช่อง 9/titv ละค๊าบบบ
ถาปัด เกษตร พ่อทุกสถาบัน
(อันนี้ไปก๊อปคนอื่นมาคับ ไม่ถือกันนะ)
ps*ดีใจที่ได้มีโอกาสดีๆเล่นบาส
และเชียร์รวมกัน
กับเพื่อนที่คณะทุกคน
อย่างน้อยก็ได้รู้
อีกหลายๆมุมที่ยังไม่เคยรู้จัก
ดีใจหว่ะ
ที่ได้สนิทมากขึ้นอีกก้าวหนึ่ง
ps2*คิดถึงบาส
แล้วก็คิดถึงพวกนายหว่ะ
ทีม
โบว์ นา ซันนี่ พอยโย่
หาโอกาสเหมาะๆ
เล่นบาสด้วยกันอีกนะ
^^
August 21 แล้วฉัน..(หวังว่า)คงจะผ่านไปด้วยดี เรื่องบางเรื่อง อยากจะให้ลืมไปแค่ไหน ทำไมทำได้ยากเย็นจังนะ
โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับความรู้สึก ง่ายที่จะรับแต่ก็ยาก(มาก)ที่จะลืม
ความจริงมากับเหตุผล แต่ความรู้สึกกลับไร้เหตุผล...จนบางที่ก็ปัญญาอ่อน..ชิท
แปลก ทั้งๆที่เราก็ยกย่องเหตุผล แต่ความรู้สึกกลับมีอำนาจครอบงำมากกว่าหลายร้อยเท่า
มันไม่ใช่หนังไฮไฟ แต่เป็นชีวิตจริง
ถามตัวเองหลายครั้ง ยกเหตุผลต่างๆนานาเพื่อจะมาลบล้างความรู้สึกบางอย่างออกไปให้หมดจากใจ
ยิ่งทำก็เหมือนเทแอลกอฮอล์ลงในแผลสด แสบ..ทรมาน อยากร้องให้เพราะความเจ็บ
แล้วไงหล่ะ
แผลมันก็ไม่ได้หายเลย
จำได้ เวลาที่พูดปลอบใจเพื่อน ก็นะ เป็นสเต็ปๆไป อย่าเสียใจ อย่าร้องให้ อย่าไปคิดมาก ลืมๆมันไป ก็แค่นั้นเอง เป็นอะไรมากหว่ะ
ชีวิตยังอีกยาว มีคนอื่นเยอะแยะ มีอีกหลายเรื่องให้คิด บลา บลา บลา...
มันก็เป็นแค่ทฤษฏี วิธีในการปฏิบัตมันยากกว่าที่พูดไว้เยอะ
แต่...
เพราะความรู้สึกไม่มีคำว่า ใครถูก ใครผิด ใครชนะ แพ้ หรือเสมอ ไม่ใช่ศูนย์ แต่เป็น...อนันต์
อนันต์...ที่ไม่เคยมีใครกำหนดขอบเขตได้ ต่างคน ต่างรู้สึก...
แต่ก็อีกนั้นแหละ..
มันทำให้เราได้เรียนรู้
ไม่ว่ามันจะเรียนรู้....เพื่ออะไรก็ตาม
......
ชีวิตเราก็คล้ายกับการนั้งดูหนังเช็คสเปียร์
ถ้าอยากรู้ว่ามันจะ "ยังไง"
เราก็ต้องติดตาม ต่างตรงที่
สามารถทำ "อะไร"
บางที..เรื่องบางเรื่อง
เราอาจไม่ต้องรู้ว่ามันถูก หรือผิด
แต่ต้องรุ้ว่ากำลัง "ทำอะไร"
ให้การห้ามใจช่วยหยุดความรู้สึก
จะลองปล่อยให้เวลาช่วยดูแล
สักวัน สักวัน...
คงมีสักวัน
แล้วฉัน..คงจะผ่านมันไปได้ด้วยดี
June 24 เวลา...ไม่ได้ช่วยอะไรเลย จะอีกนานไหม...ที่ยังต้องเป็นแบบนี้ ก็ไหนใครบอก ว่า เวลา..จะช่วยให้ทุกๆอย่างดีขึ้นเอง
จริงเหรอ??
แล้วไอ้ที่ต้องมานั้งเศร้าใจได้มากขนาดนี้ มันต้องนานอีกเท่าไหร่ ถึงจะเลิกได้
เลิกคิด เลิกที่จะ....รัก
เพลงที่อยากแต่งให้ ตอนนี้กลับคิดได้เร็วดีจัง แต่เสียดาย....ที่มันคงจะไม่มีทำนองที่เป็นเสียงเพลง
คงมีแต่ เนื้อเพลง...
ชีวิตก็เดินไป เพราะลมหายใจยังมี คิดว่าจะทำทุกอย่างเพื่อตัวเอง
แต่ทุกครั้งที่ทำ...มันกลับเป็นการที่เรากลับไปทำเพื่อเธอ...เพื่ออะไร
ยังกลับไปคิดถึงเรื่องเก่าๆ บ้าบอ เมื่อเธอเลิก..ที่จะรักกัน แต่ตัวเราเองกลับไม่เลิกที่จะ...
ทั้งๆที่รู้ว่าคงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว
พยายามแล้ว...
แต่
สุดท้ายก็ยังอยาก...อยากบอกความรู้สึกที่มี..
แต่ยิ่งอยากจะบอก..ก็ยิ่งเจ็บ
ยิ่งอยากกลับไปอยู่ที่ตรงนั้น ก็ยิ่งว่างเปล่า
ยิ่งอยู่คนเดียว...ก็ยิ้งรู้สึกเหงาสุดใจ
สุดท้าย..เหตุผลก็ยังไม่เข้าใจ คาใจ
ความเจ็บปวด เศร้า เหงา
โทษใครไม่ได้ นอกจาก...
..โทษตัวเอง..
June 14 อารมณ์ สิ่งที่เราคิดว่า...จะเป็นที่พึ่งให้กับเราได้ ฟัง พูด ปลอบใจ เวลาที่เราเครียด คิดมาก หัวเราะ ร้องไห้ เศร้า ทุกข์ และสุข และ อื่นๆ
ในวันนี้ สิ่งเหล่านี้ที่เราคิดว่า..ควรจะมี แต่มันกลับไม่..
สิ่งที่เราหวัง...อยากให้มันเป็นไปตามที่เราคาดหวัง...
แต่เกือบจะทุกครั้ง..มันกลับไม่..
แย่...ที่เรากำหนดอะไรไม่ได้ไปมากกว่านี้
หลายคน..บอกว่าเราคือผู้กำหนดชะตาชีวิตตนเอง
....ก็เชื่อนะ
แต่ในความเป็นจริง เราก็ทำได้ กำหนดมันได้...แค่ไม่กี่เรื่อง
........................................................................................................................................................................................
ตอนนี้อารมณ์ตัวเอง ...ยังควบคุมไม่ได้เลย
บอกใครไม่ได้ว่าทำไมเพราะขนาดตัวเอง ยังบอกไม่ได้เลย
รู้สึกแย่...
แถมตอนนี้ยังคิดว่า..ถ้าเขายังอยู่อาจจะช่วยได้
ไม่น่าคิดเลย
เพราะคิดไป..ยิ่งทำให้รู้สึกแย่ลงไปกว่าเดิม
เพราะเรา
ไม่ใช่....
สิ่งที่เราเคยเป็น
... June 05 สิ่งที่...ใคร คนที่เคยรู้ใจ
รอยยิ้มที่เคยรู้จัก กำลังจะหายลับไปทุกที คำพูดที่ซึ้งใจ ที่เคยว่ารักมากมาย ไม่มีอีกแล้วนับจากนี้ แต่คนจะไปก็ต้องไป รักเท่าไหร่แต่ฉัน...คงทำ..ได้เท่านี้ ได้แต่ยินยอมรับความเจ็บปวด และฉันจะอดทนแม้แทบขาดใจ ไม่อาจจะวิ่งหนีความจิงที่มันโหดร้าย จะพร้อมจะยอมเข้าใจความเปลี่ยนแปลง จะอยู่เพื่อเรียนรู้ความเจ็บปวด จะฝืนเดินต่อไปแต่ไร้เรี่ยวแรง และคงมีที่สักวันหนึ่งฉันจะเข้มแข็ง ถึงแม้ไม่รู้ต้องนาน....ซักเท่าไร เธอ เธอเคยเป็นทุกสิ่ง
จะขอขอบคุณทุกอย่าง ที่เคยให้ฉันจนวันนี้ แต่คนจะไปก็ต้องไป
รักเท่าไหร่แต่ฉัน..คงทำ..ได้เท่านี้ ได้แต่ยินยอมรับความเจ็บปวด และฉันจะอดทนแม้แทบขาดใจ ไม่อาจจะวิ่งหนีความจิงที่มันโหดร้าย จะพร้อมจะยอมเข้าใจความเปลี่ยนแปลง จะอยู่เพื่อเรียนรู้ความเจ็บปวด จะฝืนเดินต่อไปแต่ไร้เรี่ยวแรง และคงมีที่สักวันหนึ่งฉันจะเข้มแข็ง ถึงแม้ไม่รู้ต้องนาน..............ซักเท่าไร .....
..
.
และคงมีที่สักวันหนึ่งฉันจะเข้มแข็ง ถึงแม้ไม่รู้ต้องนาน....ซักเท่าไร May 23 น้องรหัส..ปายรับน้องมา...
เหอๆ ตอนนี้ก็แก่ขึ้นปี 2 แระ
ก็สนุกดีนะ คราวก่อนไม่ได้มาตอนเขารับน้องกัน ..เลยอดเสียใจนิดๆไม่ได้ ที่ผลาดอะไรดีๆแบบนี้ไป
ครั้งนี้ไปในฐานะพี่ก็.....ดีนะ แกล้งเด็กน้อยสนุกดี เหอๆๆ
เลยเอารูปน้องมาให้ดูหน้ากาน ครายอยากเห็นหน้าน้องรหัสข้าพเจ้าก็ลองต่อจิ๊กซอดูเอาแร้วกานนน สนุกๆ
(เหอๆ น้องอยู่ทางซ้ายน้า....อย่าเข้าใจผิดหล่ะ เรายิ่งหน้าเด็กอยู่ ต้องบอกไว้ก่อน เด่วงง อิอิ)
April 13 เรื่องบางเรื่องเบื่อหว่ะ ครายเบื่อเหมือนเรามั่ง โครตเซ็งอ่ะ
วันนี้สงกรานต์ ไม่ได้เล่นอีกตามเคย ตั้งแต่ป.4 จนปัจจุบันไม่ได้เล่นสงกรานต์ซักปี
ทำไมคนอื่นเขาเล่นได้หว่ะ!!!
สาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดน้ำกันตัวเปียก แต่เราตัวแห้งมันทุกปี สาดดดดดดดดดด
อยากไปเล่นอยู่เหมือนกัน แต่ดันรับปากแม่ไปอีกปีว่าจะไม่เล่น เปงไงละ ได้แต่นั้งเซ็งอยู่หอ ตังกินข้าวก็ไม่มี สาดดดดดดดดดดดดด
อยู่ๆบางคนก็โทรมา แต่ก็ไม่กล้ารับหรอก กลัวใจอ่อน 555+ บ้าบอจิงๆ
บางทีการที่ตอนนี้รู้จักคำว่า"รักตัวเอง" มากขึ้นก็รู้สึกดีนะ
ไม่ต้องแคร์อะไรมากมาย แคร์ตัวเอง ดูแลตัวเอง มีเวลากับตัวเอง ทำให้เรื่องบางเรื่องตัดสินใจง่ายขึ้นเยอะ
เหนื่อยเพราะแคร์คนอื่นมามาก ไม่ได้นิสัยดีอะไรหรอกนะ แต่มันออกจะเปงสันดานที่ต้องเอาความรู้สึกกับคำพูดคนอื่นมาคิดมาก
ทั้งๆที่ความจริงมันก็เหนื่อยเราป่าวๆ เพราะบางคนที่เราแคร์ เขาก็ไม่ได้แคร์เราเลยซักนิด
เวลาไม่ได้เสียดาย แต่ความรู้สึกมันก็เสียไปมากเหลือเกิน
เอาเถอะ..ตอนนี้ก้นอนเลียแผลตัวเอง ซักวันมันก็หาย....
ยังมีเรื่องไม่เข้าใจ
การที่เราจะคบกับใครซักคน เราก็ต้องทำดีกับเขาไม่ใช่เหรอ
เราต้องรู้จักปรับตัวเองบ้าง ไม่ใช่อะไรก็ เป็นแบบที่เคยเป็น ก็ไม่ได้ขอให้เปลี่ยนไปทุกเรื่อง
ก็รัก...ในสิ่งที่เธอเป็น แต่ก็ต้องมีเวลา การกระทำ ความรู้สึกดีๆให้กับอีกคนที่เราคบด้วยไม่ใช่เหรอ..
นี่กูเรื่องมากหรือเข้าใจผิดหว่ะ ใครเข้ามาอ่านช่วยบอกหน่อยนะ
คราวหน้าคราวหลังจะไปทำตัวถูก
ขอบคุณคน 2 คน ที่สอนเรื่องความรักที่ปฎิบัติแตกต่าง และ 1 ความรู้สึกที่เหมือนกัน..
ขอโทษกับคน 3 คน(หรืออีกหลายๆคน) ในสิ่งที่ผิดพลาดไป....
อยากให้เรื่องบางเรื่องมันจบลงด้วยดีแล้วไม่วนเวียนอยู่ในสมอง..แต่ความจริงอยากจะให้มันกลายเป็น"เรื่อง"ที่อยากให้มันเป็น "เรื่อง"ที่หวังมาตลอด..ว่าซักวันมันจะเกิดขึ้นกับตัวเองบ้าง..แต่มันก็แค่"ฝัน"เท่านั้นเอง...
March 30 นครปฐม..ในมุมมองขาว-ดำสาเหตุที่ได้ไป เพราะอยากไป
เพราะเหงา..
เพราะเธอคนแรกกับเธอ..อีกคน
ขอบใจนะ..ที่ทำให้โคดเศร้า.
และแรมต่ำ...ที่อุสาห์คิดชวนไป...
ขอบใจนะ..สบายใจขึ้นมาเลย
......................................................................................
  March 10 ของฟรี ที่มานก็ยังมีในโลก (มั้ง)พี่น้องค๊าบบบบ มาเล่าเรื่องของฟรีให้ฟัง
เรื่องมันก็มีอยู่ว่า..... ในวันที่อากาศเปงใจโว้ย...ข้าพเจ้าก็นอนหลับ(เหนื่อยจากการสอบกับการนั้งรอ ใครซักคน เผื่อไปกินข้าว
กับมันค๊าบบ รอมันตั้งแต่ 11 โมงจนถึงบ่าย 4)
พอตื่นขึ้นอีกที ก็ 4 ทุ่มกว่าๆแล้ว หิวอีกซิค้าบ โคดหิวอ่ะ เลยลงมาหา(อะไร)กินตอนกลางคืน
สุดท้ายเลยตกลงกันไปกินสเต็กที่ร้าน ก(นามสมมุติ ...ขอสงวนซื้อร้านเพื่อความปลอดภัย) พอไปคับ ร้านมันจะปิดแล้ว
แต่เจ้าของร้านสปอร์ตค๊าบบ แกเอาไก่ที่มันเหลืออยู่ 1 ชิ้น (ไม่ใช่จากเศษอาหารนะ ขอบอกเลยขอบอก)เอามาสับๆๆ
ใส่ถาดโฟมหุ้มพลาสติกอย่างดียื่นมาให้ แกบอกว่า "เหลือแต่ไก่เนี้ยแระน้อง พี่ให้น้องเลย.....ฟรี!!!"
ซึ้งเลยค๊าบ พี่น้อง ไม่คิดว่าอยู่กรุงเทพฯจะได้ของฟรีแบบนี้ ถ้าพูดเรื่องศักดิ์ศรี ไม่เอาก็ได้คับ แต่พี่แก แสดงน้ำใจแบบเต็มใจสุดๆ
กลายเป็นว่ายิ่งไม่รับยิ่งเกรงใจ
ถึงมันจะเปงขอที่มันเหลือจากในวันแต่ร้านบางร้านก็โคดไม่มีน้ำใจ
พอมาคิดถึงร้านที่นั้งกินประจำ แค่เราขออะไรนิดบอกอะไรหน่อยก็ทำหน้าไม่พอใจ น้ำแข็งยังคิดแก้วหล่ะ 2 บาท
.....พอมากินก็อร่อยมากๆเลย ไม่รู้เพราะหิว หรือเพราะอร่อยจากน้ำใจเจ้าของร้าน....ก็ไม่รู้...
February 27 สบาย 
ไปกินหมูย่างกัน กิ๊กเปงคนจ่าย.......555- สบายกระเป๋า เลี้ยงเราบ่อยๆก็ดีน้า.........กิ๊กสุดสวย (อิอิ) February 14 ปฎิทินปีนี้..ไม่มีวาเลนไทน์แอบเหงาหว่ะ ปีนี้ปฎิทินดันไม่มีวันวาเลนไทน์
(อุตสาห์แอบหวัง...แบบลมๆแล้ง)
แต่ก็นะ....เฮ้อ เซ็ง!!
แอบดูคนอื่นเขาก็ได้หว่ะ 555+
แต่ก็คงได้ความรู้สึกอีกแบบ(แบบที่ปีก่อนๆที่เพื่อนมานแอบด่าเรา)
แต่ก็จะอยู่กับตัวเองในความรู้สึกแบบนี้ให้ได้ ให้มันชินไปเลย
แค่นี้มันไม่ได้ทำให้เราตาย แม้อาจต้องแสดงความอ่อนแอ แต่ก็ไม่อยากให้ใครมันเห็น(โดยเฉพาะเธอ)
ในเมื่อเธอไม่ใส่ใจ แล้วทำไมเราต้องไปหวัง(แต่เมิงก็หวังไปแล้วแระ)
ไกลกันจริงๆโว้ยยยยยยย
เหตุผลมันเยอะก็เงี้ย
อย่างน้อย ก็ยังมีคนที่ไม่มีวาเลนไทน์เหมือนกาน เป็นเพื่อนกันนะโว้ย!!
++
++
+
ตอนแรกกะจะเขียนให้มันซึ้งๆหน่อย แต่อารมณ์มันพาไป
เลยออกมาไม่รู้เรื่องเช่นเคย
บ้อบอจิงๆหว่ะ เหอๆๆๆ
แต่ฟ้าหลังฝนมักจะสวยงามเสมอ
สิ่งร้ายๆอาจนำพาสิ่งที่ดีกว่าเข้ามา เรื่องราวมันมักจะไม่แน่นอน
อดทน เพื่อรอเจอ...
เข้าใจ..ที่ต้องเปลี่ยนไป
แต่ไม่เข้าใจ...ว่าทำไมมันเสียใจได้ขนาดนี้หว่ะ!!
January 30 ชีวิตหลังความตาย..จู่ๆ....ก็นึกเรื่องตายขึ้นมา
ความจริงก็คิดถึงมันบ่อยๆนะ ....เผื่อว่าเวลาที่จะต้องตายมันอาจมาเร็วกว่าที่คิด
คนเรานี่ก็แปลก
มีสัญชาตณานหลายๆอย่าง....สำหรับเรื่องการตายก็คงประมาณสัญชาตณานที่ทำให้คนรักตัวกลัวตาย
เราไม่สามารถที่จะหยุดหายใจไปได้เอง...แบบที่นึกอยากจะตายขึ้นมา คุณก็แค่หยุดหายใจ....เราทำอย่างนั้นไม่ได้
.........เมื่อเราเริ่มหยุดหายใจ พอถึงจุดๆหนึ่งเรา...ก็ต้องรีบหายใจ............
ข้อดีบางอย่างที่เราลืมคิดไปกับชีวิตหลังความตาย....เป็นต้นว่า
.......เราเลือก..ที่จะเกิดไม่ได้ แต่เราอาจจะเลือกที่จะตายได้
.......วันเกิดของเรา เราอาจไม่สามารถที่จะทำให้คนอื่นไปทำบุญได้ แต่วันตาย เราทำให้หลายๆคนไปทำบุญได้
.......ตอนที่ยังหายใจ เราโดนคนอื่นโกหกหลอกลวง เราตาย เราจะพบแต่ความจริง
..........................................................................................................
ชีวิตหลังความตายอาจจะเป็นชีวิตที่ REAL กว่าตอนนี้ก็เป็นได้
ไม่มีการโกหก หลอกลวง มีแต่ความจริงที่คนเราต้องการ....ไม่ใช่เหรอ??
ตอนที่ยังหายใจ..เราอาจจะยังไม่รู้คำตอบที่แท้จริง ว่าเราเกิดมาเพื่ออะไร
แต่หลังความตาย เราอาจพบคำตอบ
และอีกหลายๆอย่างที่เราอยากรู้ แต่หามันไม่พบในโลกที่ยังหายใจ
ความเสมอภาค....ที่เราสามารถพูดได้
เราเกิด-ตาย...เพราะความยุ่งยากซับซ้อนทั้งเรื่องของจิตใจและทางร่างกาย
และการเกิดทำให้หลายๆคนได้มา..พบเจอกัน
ความตาย...ก็เช่นกัน
รัก...รักเธอทั้งหมดของหัวใจ
สิ่งเหล่านั้นเก็บไว้ข้างใน เธอได้ยินไหม..คนดี
อยากขอ..ให้ความรู้สึกที่ฉันมี
ส่งไปถึงเธอที่แสนดี ..ว่าชีวิตนี้ฉันมีเธอ...ดังความฝัน
"........แล้วสักวัน...จะไปหา"
January 29 เซ็งจัดตอนนี้ว่างสุดๆ ไม่รู้จะทำอะไรก็เลยคิดว่ามาเขียนสเปสนี่แระ อาจจะได้ประโยชน์มากสุด(ความจริงน่าจะไปนั้งคิดแบบงานอาจจะมีประโยชน์กว่า)
เวลาที่มันมีเวลาว่าง มันก็ว่างจริงๆนะ แต่ตอนที่กำลังยุ่งๆเหมือนเวลามันวิ่งเร็วสุดๆ(โดยเฉพาะเวลาช่วงเช้าของวันที่ต้องส่งงาน)
ตอนนี้กำรู้สึกเซ็งๆ ไม่มีอะไรทำ ถึงมี ก็ไม่อยากทำ เออๆๆนั้นแระ อารมณ์ประมาณนั้น
แล้วเวลาที่เราเซ็งๆ ก็จะชอบมีเรื่องที่ทำให้ยิ่งเซ็งเข้าไปอีก หลายๆเรื่องหล่ะ หรือเป็นเพราะอารมณ์มันเซ็ง ก็เลยเซ็งไปหมด
.......พอเห็นตัวเองเขียนวกวนอย่างนี้ทำให้คิดถึงหนังเรื่องสแกรี่มูฟวี่ ที่มีไอ้เด็กแร็ป 2 คน ที่มันชอบเถียงกันอย่างประมาณว่า
คนที่ 1: แกจะพูดถึงสิ่งที่เราไม่พูดถึงทำไมหว่ะ
คนที่ 2 : ก็ฉันจำเป็นต้องพูดถึงสิ่งที่เราไม่พูดถึงนี่หว่า
คนที่ 1 : งั้นแกก็พูดถึงสิ่งที่เราไม่พูดถึงแบบที่แกต้องไม่พูดถึงดิ
อะไรประมาณนั้น
พอเขียนได้ถึงตรงนี้ความเซ็งก็เริ่มครอบงำอีกแล้ว อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเซ็งได้ขนาดนี้
ขนาดคิดจะนอนยังเซ็งเลย แล้วฉันจะเขียนสเปสแบบที่ไม่เซ็งใหนขณะที่กำลังเซ็งได้ยังไงหว่ะ....ก็กำลังเซ็งจะทำอะไรมันก็เซ็ง คงทำอะไรโดยที่กำลังเซ็งแล้วมันไม่เซ็งไม่ได้อ่ะ
เฮ้อ..คิดแล้วก็เซ็ง
คนอ่านก็คงเซ็งไปด้วยอ่าดิ
เหอๆๆๆ
เซ็งจัด
เขียนสเปสได้งงดีหว่ะ
เซ็งเพราะเธอทำให้เซ็ง
และยิ่งเซ็ง...
เมื่อฉันกำลังเซ็งตอนที่เธอทำให้มันยิ่งเซ็ง
โคดเซ็งอ่ะ January 27 อะไร...หรือสิ่งที่ว่างเปล่าอยากไปเที่ยวจัง..(แต่ก็ไม่มีเพื่อนไปง่ะ)
เลยมานั้งฟังเพลง
จู่ๆก็คิด ว่าเราเกิดมาเพื่ออะไรกัน(เหมือนโฆษณาเลย)
อยู่ว่างๆกับตัวเองก็เป็นแบบนี้ทุกที
เหมือนว่ามันไม่มีจุดหมาย อยู่ หายใจไปเรื่อยๆ รอจนมันจะหยุดเหรอ??
มันก็คงจะไม่ใช่
เกิดมาเรามีคนที่รักเรา มีความผูกพันธ์ที่เป็นสายใยเชื่อมต่อกัน
พ่อ แม่ ญาติ
เพื่อน
พี่ น้อง
คนรู้จัก.....และคนที่ไม่รู้จัก
คนที่ชอบ..........และคนที่ไม่ชอบ
ทุกคนล้วนมีสิ่งๆหนึ่งที่เกี่ยวกับเราเอาไว้....ไม่เคยทำให้เราลืม
ความสุข..ความทุกข์ ดีใจ...เจ็บปวด ประทับใจ...สิ้นหวัง
พอมองเรื่องเก่าๆที่ทำให้เป็นเราในตอนนี้
เหมือนมันนานจัง ทั้งๆที่เพิ่ง 19 ปี่ที่มันผ่านมาเอง
แล้วต่อไปหล่ะ...
หน้าที่ที่เราต้องทำต่อไป ใครเป็นคนกำหนดขึ้นมานะ
ใครเป็นคนกำหนดหน้าที่ ภาระ ความรับผิดชอบที่มอบให้แต่ละคน
แปลกดีนะ
จู่ๆ พอคุณเกิดขึ้นมา ก็เหมือนคุณมีหน้าที่ติดตัวมา
มีคนอื่นๆที่คาดหวัง
ชีวิตเป็นของเราตอนไหน
เราคิดไปเองหรือป่าว ว่าชีวิตเป็นของเรา
เราคิดว่า เราจะทำ จะคิด หรือจะพูดอะไรก็ได้เพราะชีวิตเป็นของเรา
มันก็อาจจะจริง
แต่สิ่งที่มันบีบคั้นความคิดหรือการกระทำของเราหล่ะ....
คิดจริงๆเหรอ ว่าความคิดนั้นมาจากตัวตนที่แท้จริงของเรา
ไม่ใช่มาจากการปลูกฝัง การอบรมแนวทางหรือสิ่งต่างๆรอบๆตัว
แล้วท้ายที่สุด
ชีวิตที่เรากำลังใช้เกิดมาเพื่ออะไร
คำตอบที่ได้...ไม่มีใครผิดหรือถูก
เพราะเราแต่ละคนปราถนาต่างกัน
หลายสิ่ง หรือแค่สิ่งๆเดียว
แต่เราต้องการสิ่งนั้น....จริงๆ
.....ใช่ไหม
จะมีโอกาสได้รู้ไหมนะ
กว่าจะหมดลมหายใจ
ของชีวิตที่ใช้อยู่... January 21 รอ มีหลายเหตุผล ที่เราจะต้องรอ
แต่ทุกๆครั้งที่ฉันได้เจอคำว่า"รอ" ความหมายที่เกิด มักไม่ใช่เรื่องที่ดี
บางที...ฉันก็ยังไม่เข้าใจความหมาย
....ทำไม ฉันต้องรอ หรือฉันจะเจอคำว่ารอบ่อยจนเกินไป
รอ..รอ...รอ...และ รอ
เหมือนเจอคำสาป ที่ต้องรอ
เคยมีคนถาม ว่ารอทำไม ฉันก็ตอบไปว่า "รอ ....เพราะมีคนสำคัญบอกให้ รอ"
"รอ ...เพราะฉันเชื่อใจคนที่บอกให้รอ"
แต่เหตุการณ์มากมายที่มันเกิดขึ้น ขณะที่ฉันต้องรอ
จนการรอครั้งแรกของฉัน.....มันไม่สำเร็จ
ความผิด....ของฉันเอง
ตั้งแต่นั้น ฉันก็คิดว่าฉันจะไม่ต้อง รอ อีก
แต่ก็เหมือนคำว่า รอ มัน รอ ....ให้ฉันต้องรอ......อีกครั้งหนึ่ง
ไม่รู้ว่าฉันจะ รอ ได้ไหม ไม่รู้จะ รอ ได้นานแค่ไหน
ลำบากใจที่ต้องมาเจอกับเรื่องที่เคยทำไม่ได้
และยิ่งไม่มันใจ ว่าคนนั้น เขาจะทำ แบบที่ฉันกำลังทำหรือป่าว
การที่เราต้องเป็นคนรอ มันรู้สึก ว่ามันนานมากๆ
รู้สึกเหมือนมันพร่ำเพ้อ
บางทีก็ไม่มั่นใจว่าจะรอต่อไปดีไหม
มันไม่ใช่เรื่องง่าย เมื่อต้องรอ โดยที่ไม่รู้ว่า มันจะเกิดขึ้นจริงหรือป่าว
แต่ก็น่าขำนะ
ที่ฉันยังรอ มัน อยู่อย่างนี้
ทั้งที่บางที เธอก็ทำให้การรอของฉัน
เหมือนการรอที่ไร้ค่าโดยสิ้นเชิง |
บอกลาทุกอย่าง...กับทะเล*
|
|
